Wiel Kusters: 'Guerre de Bracque' en 'Bracque: Tête de cheval':
twee van de 383 nieuwe gedichten van 112 dichters in het nieuwe nummer van Het liegend konijn.

Babyfoon

Maar wat wanneer de babyfoon
zich plotseling tegenspreekt?

God was zichzelf
vergeten naar het leek
omdat geen mens meer
met hem waakte, sliep
tot hij zich in zijn evenbeeld
herriep: 

de echo van een kloppend hart
dat zich met mij verbonden had,
maar verder alles wat zich denken liet
met ruis in deze woorden tart.



Wiel Kusters

24 JUNI VERSCHIJNT

Mijn versnipperd bestaan. Het leven van Kees Fens 1929-2008

Athenaeum-Polak & Van Gennep
Gebonden met stofomslag en leeslint | 13,5 x 21,5 cm |
596 bladzijden | Omslag Anneke Germers |
ISBN 978 90 253 0383 9 |  NUR 321 | € 34,99

Spreek, gedichten, spreek hem tegen;
dat hij leeft dient niet verzwegen.

In memoriam Leo Vroman

Foto: Keke Keukelaar

Kersverse Muiderkring (2)

 

Foto: Jacqueline Huber

Assemblage: Ingeborg van der Enden

Van links naar rechts: Ramsey Nasr, Noraly Beyer, Boris Dittrich, Nelleke Noordervliet, A.F.Th. van der Heijden, Anna Enquist, Adriaan van Dis, Wiel Kusters, Ali B, Jan Terlouw, (achter de deur) Kees van Kooten.

Voor meer informatie over de Muiderkring van Nu, kijk hier.

Kersverse Muiderkring (1)

De Telegraaf, 7 februari 2014:

"In de 17e eeuw was het op het Muiderslot, waar P.C. Hooft woonde, een komen en gaan van invloedrijke mensen. Twee eeuwen later werd er een naam voor bedacht: de Muiderkring, hoewel die als zodanig nooit samenkwam. Het slot vroeg zich af hoe zo'n Muiderkring er anno nu zou uitzien.

Voor de catalogus van de tentoonstelling OOG in OOG, die tot en  met 3 november duurde, werd een verhaal geschreven waarin naar parallellen is gezocht, tussen de tijd van toen en nu, mensen die elkaar inspireerden met zang, muziek en vooral gesprekken op niveau. Naast de P.C. Hooft van deze tijd, A.F.Th. van der Heijden, werden Adriaan van Dis, Boris Dittrich, Anna Enquist en Nelleke Noordervliet gegroepeerd. Het publiek mocht de rest van de kring invullen. Uit de bus rolden de namen van Wiel Kusters, Ramsey Nasr, Jan Terlouw, Noraly Beyer en Kees van Kooten. Als publiekslieveling van met name leerlingen uit het voortgezet onderwijs werd Ali B daaraan toegevoegd." 

Kunstenaar Ingeborg van der Enden maakte een assemblage van de nieuwe Muiderkring, die een plaats krijgt in de Ridderzaal van het Muiderslot, tegenover de in 1852 door J.M. Kruseman geschilderde assemblage van de vroegere Muiderkring.

Gedichtendag 2014

Brief in een nachtkastje gevonden

Het was een zomerdag, een slap begin

voor een gedicht dat me verwonden wil.

Maar niets zo onbedaarlijk als de spin

die in haar web zit. Dus ik houd me stil.

Je kwam van ver, pas nu zie ik de draad

waarlangs je leven zich toen leiden liet

naar waar ik nooit meer op mezelf besta.

Onzichtbaar worden, nee ik kon het niet.

Ik zou willen zeggen dat de aarde beefde,

de bomen schudden, struiken struikelden,

de hemel zon en maan tot botsen bracht,

dat onontwarbaar werden dag en nacht.

Dan kon ik menen dat ik huichelde

of vragen: 'Weet je of ik toen nog leefde?'

Wiel Kusters

Geschreven voor Stichting Dichter in Beeld

Voor een interpretatie, door Huub Beurskens, KIJK HIER

Leonie Cornips, bijzonder hoogleraar Taalcultuur in Limburg aan Maastricht University, schrijft vandaag in Dagblad De Limburger/Limburgs Dagblad over dialectverbod en de geur van oude-mannensokken. 

Dagblad De Limburger en het journalistieke fatsoen

De hoofdredactie van Dagblad De Limburger en Limburgs Dagblad geeft vandaag commentaar op wat zij voor het gemak wil zien als een 'rel' tussen A.H.J. Dautzenberg en mij. De verantwoordelijkheid van de krant zelf laat ze onbesproken. Maar dan ook volledig. En dat is laf. 

Juist over die verantwoordelijkheid van de krant ging mijn Open Brief van gisteren. (zie hieronder) De hoofdredactie kan nu wel stellen dat ik 'terecht ontdaan' ben over Dautzenbergs leugens over mij (het woord 'leugen' kreeg ze gisteren nog niet over de lippen, toen ging het verdoezelend over 'fictie' – er is dus wel énige vooruitgang zichtbaar), maar zij weigert zichzelf te zien als hoofdveroorzaker van de ontstane publicitaire ellende. Had zij haar taak en opdracht vorige week serieus genomen, dan had zij Dautzenbergs leugenachtige stuk vóór publicatie als zodanig doorzien en niet in deze zieke vorm, die de grenzen van het journalistieke fatsoen verre overschrijdt, aan de openbaarheid prijs gegeven. De redactie van De Limburger / Limburgs Dagblad heeft hier enorm geblunderd, met reputatieschade van mij en van de krant als resultaat. (Dat de krant ook zelf niet ongeschonden uit deze strijd te voorschijn komt, blijkt zonneklaar uit de talrijke adhesiebetuigingen die ik ontving naar aanleiding van mijn Open Brief, die alleen gisteren al door bijna 700 mensen in Limburg en daarbuiten gelezen is.)

De hoofdredactie van De Limburger / Limburgs Dagblad heeft nog steeds niet in de gaten dat haar journalistieke blunder ­ ­– toelaten dat fantasten zich met hun verzinsels meester maken van de krant – verstrekkende implicaties heeft voor haar betrouwbaarheid en ook na vandaag nog veel los zal maken. Daartoe hebben ook de ridicule defensieve uitlatingen van adjunct-hoofdredacteur Brinkman voor de microfoon van L1 het nodige bijgedragen. (Daarover meer in mijn Open Brief van gisteren.)

Aan het eind van haar vandaag gepubliceerde commentaar schrijft de hoofdredactie van Dagblad De Limburger, dat Limburg met het oog op de toekomst ook kritisch naar zichzelf moet durven kijken. Dat is volgens haar de stelling (opzienbarende stelling!) die door medewerker Dautzenberg in zijn hogere wijsheid werd verkondigd.

Het zou mooi zijn geweest als ook de hoofdredactie in deze affaire kritisch naar zichzelf had durven kijken. Ruiterlijke erkenning van haar fout, van wat gewoonweg een journalistieke doodzonde moet heten, had haar gesierd. Maar zelfkritiek is bij De Limburger / Limburgs Dagblad onbestaanbaar en van excuses heeft men daar nog nooit gehoord.

Die Limburgse hoofdredacteuren: ze lijken de pastoor en de burgemeester van vroeger wel. 

Voor mijn mondelinge reactie (zojuist bij L1-radio) op de krantenkwestie, ga naar:
http://www.l1.nl/audio/kusters-ontevreden-over-uitleg-kranten-wiel-kusters-2-jan-2014

Open brief aan de hoofdredactie van Dagblad De Limburger en Limburgs Dagblad

Geachte heren Brinkman en Paulissen,

De minimale 'verantwoording' die u vandaag, 2 januari, op cultuurpagina B10 van Dagblad De Limburger en Limburgs Dagblad liet afdrukken bij een ingezonden brief over het artikel van 31 december 2013 in de serie over de toekomst van de cultuur in Limburg, wordt in uw troosteloze poging de kool en de geit te sparen hevig ondergraven door het commentaar dat de heer Brinkman gisteren op de affaire gaf via nieuwszender L1.

De heer Brinkman, die in een telefoongesprek met mij nog had aangegeven het als een journalistieke fout te zien dat op zijn redactie niet was opgemerkt dat het stuk van de heer Dautzenberg aperte verzinsels bevatte die als feiten (zogenaamd letterlijke citaten uit mijn boek In en onder het dorp) werden gepresenteerd, vertelde later voor de L1-microfoon doodleuk dat de bijdrage van medewerker Dautzenberg een 'literaire' bijdrage was. Daar was hij achter gekomen doordat de heer Dautzenberg hem dat achteraf had gezegd. Let wel, pas nadat ik (niet de redactie dus) het lezersbedrog had gesignaleerd en bij de hoofdredactie aan de bel had getrokken. Had ik de hoofdredactie niet ter verantwoording geroepen, dan was er in het geheel niets gebeurd en waren de lezers van de beide kranten (die een kwaliteitsstatus nastreven...) volstrekt onkundig gebleven van het feit dat het gewraakte stuk een met leugens en hersenspinsels doorspekte rancuneuze fantasie van Anton Dautzenberg was, met als beoogd zij-effect het toebrengen van reputatieschade aan ondergetekende. Een onrechtmatige daad kortom.

De hoofdredactie van de 'kwaliteitskranten' die op dit moment moord en brand schreeuwen omdat ze vrezen tot huis-aan-huisblaadjes te worden gedegradeerd ('Stop de moord op het Limburgse woord'), die hoofdredactie is druk bezig zélf de positie van haar kranten te ondergraven.

De heer Brinkman noemt 'literair' wat volstrekt niet literair is en weet daarbij het gezicht kennelijk strak in de plooi te houden. Om te huilen. Luisteraars en lezers schateren het uit: kon de heer Brinkman niks beters  verzinnen als hij dan tóch niet met de billen bloot wilde?

Maar het werd nog erger. De hoofdredactie van DL en LD waren eigenlijk heel tevreden met het stuk, zei Brinkman. Het vermengen van feiten en fictie, zeg maar gewoon waarheid en leugen, werd wel meer 'gebruikt'. Ja, in Privé en in Boulevard en noem maar op. Maar ook in een kwaliteitskrant, eh..., een krant..., een krant die geen blaadje wil worden...?

Het vermengen van feiten en fictie was ook in Dautzenbergs stuk 'wel gelukt', stelde de heer Brinkman tevreden vast. En wat stelde hij ten slotte ook nog? Dit is wat hij zei:

Had hij van tevoren geweten dat er verzonnen citaten in dat door DL en LD gepubliceerde stuk stonden, dan had hij dat in een toelichtinkje  erbij laten zetten, zodat de lezer 'zelf zijn oordeel kon vellen.'

O, zo zit dat! De hoogwaardige journalistieke toekomst van Dagblad De Limburger en Limburgs Dagblad is er dus een waarin de lezer zelf maar het verschil moet zoeken tussen feiten en fictie, waarheid en leugen, in door de redactie als mogelijk onbetrouwbaar aangemerkte artikelen die zij publiceert.

Ik geloofde mijn oren niet.

Weet u, heren, weet u lezer, wat ik vind?

Als dit de redactionele lijn wordt, kunnen die twee Limburgse kranten voor mij door het putje.

En ik zeg u: daar is geen woord fictie bij.

Wiel Kusters

De eerste dode

Mijn gedicht 'Kniettewies' (Krijtwit) uit de bundel Als kind moest ik een walvis eten is door Jos Bruls op muziek gezet. May Quaedflieg zingt het op Youtube. 
'Kniettewies' vertelt het verhaal van mijn grootmoeder, Ida Palm, en mijn herinneringen aan haar. Zij werd in 1888 in Simpelveld geboren als dochter van de dagloner Michiel Palm op de dag dat deze stierf - zonder haar te hebben gezien. Ik heb daarover geschreven in de verhalenbundel De onweerzitting en, kort, ook in In en onder het dorp.

Klik hier

 

 

Door een wonderlijke geest ben ik genomineerd voor het lidmaatschap van ‘de Muider Kring van nu’.

Ja, er gebeuren vreemde dingen in de wereld.

Mijn nominatie is geschied in het kader van een historische tentoonstelling op het Muiderslot, de voormalige woonstede van de dichter en geschiedschrijver P.C. Hooft (1581-1647).

Wikipedia:

Hooft was drost en kastelein van Muiden, baljuw van Naarden en Gooiland en hoofdbaljuw en dijkgraaf van Weesp, Weesperkarspel en Hoog-Bijlmer. Hij woonde gedurende 40 jaar in het Muiderslot, bij het huidige Muiden Vesting.

Mede dankzij Hooft's toedoen was het Muiderslot een plek geworden waar kunstenaars en geleerden geregeld bijeenkwamen. Om het sociale en culturele leven aldaar te stimuleren werden bijzondere mensen geïnviteerd, die veelal geïnteresseerd waren in literatuur en wetenschap.

Zo ontstond de Muiderkring, al moet bij deze benaming - uit de 19de eeuw - worden bedacht dat hier eerder sprake was van incidentele ontmoetingen dan van geregelde samenkomsten.

Waarschijnlijk ligt niemand wakker van de vraag wie die 'Muider Kring van nu' zullen gaan vormen. Maar nu ik toch eenmaal op de lijst sta van mogelijke Muiderkringleden, te midden van Ian Buruma, Midas Dekkers, Robbert Dijkgraaf, Corine de Ruiter, Henk Pröpper en Inez Weski, zou het wel leuk zijn wat stemmen te vergaren.

Wie wil kan op mij ‘klikken’: Verkiezing Muiderkring

 

 

Vanmiddag onthulde wethouder mr. Peter Thomas in de Botanische Tuin, Kerkrade, een hardstenen plaquette met mijn kleine gedichtenreeks 'Carbone notata' (uit De gang, 1979): Met (steen)kool geschreven - een in memoriam voor mijn vader, grootvader en zoveel andere mijnwerkers.

Misschien dat de letters zich langzaam met mos zullen vullen. Mijn gedicht wil plant worden, stel ik me voor. (Zoals de planten uit het Carboon onder tijds- en aardedruk versteenkoold zijn.)

Tonie Ehlen

Vandaag neemt de concertpianiste Tonie Ehlen na 37 jaar afscheid van het Maastrichts Conservatorium, tegenwoordig: Conservatorium van Hogeschool Zuyd.
Ik krijg al sinds 1966 muziekles van haar, als luisteraar wel te verstaan. Zij, de muziek en ik - wij gaan door.

Tonie Ehlen op tekeningen van de kunstenaar Toon Teeken, © 1986.
Foto Tonie: Frits Widdershoven.

Stenen bloem

De Gemeente Kerkrade heeft me verrast met het voornemen een van mijn gedichten, uitgehakt in steen, een plaats te geven in de Botanische Tuin te Terwinselen, vlakbij Spekholzerheide, het dorp van mijn jeugd. Over die bijzondere openbare tuin en zijn relatie met de geschiedenis van de Limburgse steenkolenmijnen heb ik geschreven in In en onder het dorp. 
De onthulling vindt plaats op zondag 15 september. Lees meer...

Koukou

'Ik hou van koukou.'

"Van cacao bedoel je?"

'Ja nee koukou.'

"Hoe schrijf je dat?"

'Ja je zegt koukou, maar je schrijft chocolademelk.'

Jims speeltje en opa's Teken van Verdienste van de Stad Maastricht

5 juli 2013, met dank aan burgemeester Hoes en het gemeentebestuur van Maastricht

Het Teken van Verdienste is gemaakt door de kunstenaar Hans van der Weijden

Grenzenloos

Chapeau Cultuur, de L1-rubriek over kunst en cultuur in de Euregio Maas-Rijn, over de stand van zaken met betrekking tot het project Maastricht Culturele Hoofdstad 2018.
Hier te bekijken de uitzending van 28 juni 2013; vanaf 16'20" een gesprek van Ludo Diels met WK naar aanleiding van In en onder het dorp. Mijnwerkersleven in Limburg.

Herlevend mijnverleden

Veertig jaar stond hij stil, de ophaalmachine in het schachtgebouw van de steenkolenmijn Oranje Nassau I. Afgelopen zondag kwam er weer beweging in. Tot ontroering van de oud-mijnwerkers die het aanschouwden. Lees verder...

Zie ook: Herlevend mijnverleden in Heerlen